The KVB: «Είμαστε πιο απογοητευμένοι από τη ζωή σε σχέση με τότε που ήμασταν νέοι»

Επηρεασμένο εξίσου από την αρχιτεκτονική και τη μουσική, το γνωστό για τα σαγηνευτικά cold wave/post–punk/ποπ ηχοτοπία του βρετανικό οπτικοακουστικό ντουέτο The KVB (Kat Day και Nicholas Wood) επιστρέφει στην Ελλάδα για δύο συναυλίες (20-21 Νοεμβρίου).

Το «συναντούμε» διαδικτυακά.

Από το ξεκίνημα των The KVB στις απαρχές της δεκαετίας του 2010, το καλλιτεχνικό σας έργο είναι, κατά τη γνώμη μου, επηρεασμένο από την αρχιτεκτονική και τη μουσική σε σχεδόν ίσο βαθμό.

Πολλά στοιχεία επηρεάζουν τη μουσική μας, όπως η τέχνη, οι ταινίες, η αρχιτεκτονική κ.ά.

Αυτόν τον καιρό επιμελούμαστε μια μηνιαία ραδιοφωνική εκπομπή για τον διαδικτυακό ραδιοφωνικό σταθμό «ROVR».

Αποτελεί πηγή έμπνευσης το να αναζητούμε ενδιαφέρουσα νέα μουσική και να ανακαλύπτουμε ξανά παλιές αγαπημένες επιλογές για να τις παρουσιάζουμε κάθε μήνα.

Ο ήχος της παλαιότερης μουσικής των KVB ήταν αποτέλεσμα περιορισμένου εξοπλισμού· ακούγεται όπως ακούγεται εξαιτίας του εξοπλισμού που διαθέταμε και μπορούσαμε να αντέξουμε οικονομικά.

Πώς σχετίζεστε με τον χώρο, γενικότερα, και με την αρχιτεκτονική, ειδικότερα, και με ποιους τρόπους αυτή η σύνδεση διοχετεύεται στην καλλιτεχνική σας διαδικασία;

Ο τόπος, όπως βιώνεται μέσα από τη διαβίωση ή τα ταξίδια, εισχωρεί πάντα στη μουσική, χωρίς πρόθεση.

Στον μουσικό τομέα, οι συνθέσεις σας έχουν περιγραφεί κατά καιρούς ως «cold wave», «post–punk», «shoegaze» – ακόμα και ως «ποπ». Πόσο άνετα νιώθετε με τέτοιου είδους ταμπέλες και ποιο είναι, τελικά, το μουσικό σας «σπίτι»;

Είμαστε εντάξει με όποια ταμπέλα θέλει να μας βάλει ο κόσμος· μάς αρέσουν πολλά διαφορετικά είδη μουσικής.

Σε στιχουργικό επίπεδο, θίγετε ζητήματα δυστοπίας, αποκάλυψης και της ανθρώπινης κατάστασης, συνήθως με απαισιόδοξη διάθεση.

Τι είναι αυτό που σας ελκύει σε αυτούς τους συγκεκριμένους θεματικούς άξονες -ανάμεσα σε άλλους- και πού αποδίδετε τη δική σας απαισιόδοξη οπτική;

Δεν είναι δύσκολο να είσαι απαισιόδοξος όταν κοιτάζεις την πορεία του κόσμου σήμερα.

Δίνετε επίσης μεγάλη προσοχή στη δημιουργία ηχοτοπίων. Πώς εξισορροπείτε τη σύνθεση των στίχων με τη διαμόρφωση της μουσικής ατμόσφαιρας;

Η μουσική προηγείται πάντα, και οι στίχοι διαμορφώνονται με βάση τη διάθεση του κομματιού.

Η ατμόσφαιρα, η ενέργεια και η διάθεση είναι πάντα τα πιο σημαντικά στοιχεία, και μερικές φορές δίνεται η αίσθηση ότι οι λέξεις σχεδόν ανασύρονται μέσα από τα ηχητικά κύματα.

Όσον αφορά τη δημιουργία ηχοτοπίων, μάς αρέσει να επανενισχύουμε και να επεξεργαζόμαστε εκ νέου τους ήχους μέσω διαφόρων πεταλιών εφέ, φίλτρων και ενισχυτών, ώστε να επιτύχουμε πιο ενδιαφέρουσες δυναμικές και μια ανθρώπινη χροιά.

Έχετε περιγράψει το νέο σας άλμπουμ, Tremors, ως «δυστοπική ποπ». Με ποια έννοια;

Μπορεί οι θεματικές να είναι σκοτεινές, απαισιόδοξες, αλλά υπάρχουν στιγμές φωτός και ελπίδας μέσα σε αυτές.

Πέρα από ζητήματα τα οποία έχετε εξερευνήσει στο παρελθόν, σε αυτό το άλμπουμ θίγετε επίσης την «απώλεια, καθώς και την αντίσταση, τον θρήνο και την αποδοχή της αναπόφευκτης αλλαγής».

Γιατί επιλέξατε να εμβαθύνετε σε στα συγκεκριμένα θέματα αυτήν τη φορά;

Είναι απλώς μια διαδικασία τού να μεγαλώνεις, τού να αποδέχεσαι ότι έχεις περιορισμούς. Είμαστε πιο απογοητευμένοι από τη ζωή σε σχέση με τότε που ήμασταν νέοι.

Στο Of Desire – Demos & Outtakes κατά κάποιον τρόπο «επανεξετάζετε» το άλμπουμ σας Of Desire και το διευρύνετε. Τι σημαίνει για εσάς, σε δημιουργικό επίπεδο, η επεξεργασία υλικού το οποίο ήταν ήδη διαθέσιμο στο παρελθόν;

Είναι πάντα ενδιαφέρον να επανέρχεσαι σε παλιά τραγούδια· μερικές φορές πρόκειται για έργα που δε σου άρεσαν καν εξαρχής, αλλά μπορείς να εντοπίσεις κάτι ενδιαφέρον σε κάποιο σημείο τους και να το αναπτύξεις περαιτέρω.

Καταλήγει να μοιάζει σχεδόν με remix – κάτι το οποίο απολαμβάνω να κάνω και για άλλους καλλιτέχνες.

Πιο πειραματικό από άποψη φόρμας, το Electronic Soundscapes For Post–Industrial Urban Decay αποτελεί «ένα ταξίδι μέσα από τα σύγχρονα ερείπια του κόσμου στον οποίο ζούμε σήμερα».

Πώς προσεγγίζετε τον πειραματισμό – και τα ερείπια;

Μας αρέσει να χτίζουμε πράγματα και στη συνέχεια να τα απογυμνώνουμε μέχρι το μεδούλι τους.

Μερικές φορές μπορείς να επιβαρύνεις ένα τραγούδι με υπερβολικά πολλά στοιχεία, και στην πραγματικότητα, το να αφαιρέσεις μέρη μπορεί να βελτιώσει την αίσθηση ενός κομματιού.

Το κάνουμε συχνά αυτό με ορισμένες από τις διασκευές που έχουμε δημιουργήσει στο παρελθόν: αποδομούμε το τραγούδι, ώστε να μπορέσουμε να φτιάξουμε κάτι εντελώς καινούργιο, το οποίο να μας εκφράζει απόλυτα.

Καθώς παρακολουθείτε την Ανατολή Πάνω Από Το Μπετόν, πώς φαντάζεστε το Μέλλον και την Ιδανική Διαβίωση, τη στιγμή που Ο Κόσμος [μας] Φλέγεται;

Είμαστε αισιόδοξοι για το μέλλον και θα θέλαμε πολύ να αντικρίζουμε ένα ουτοπικό ιδεώδες, για χάρη της μικρής μας κόρης.

«Προσευχήσου γι’ αυτό που προσπάθησες να γίνεις, μάθε να είσαι άνθρωπος/ Κοίτα πώς ήταν το παρελθόν και άλλαξέ το όσο μπορείς», τραγουδάτε στο κομμάτι Dreams από το ντεμπούτο άλμπουμ σας.

Ποια από τα όνειρά σας δεν έχουν πραγματοποιηθεί ακόμα;

Είμαστε τυχεροί που έχουμε εμφανιστεί και επισκεφθεί τόσα πολλά μέρη – σχεδόν πενήντα χώρες, συμπεριλαμβανομένων προορισμών τους οποίους δεν περιμέναμε ποτέ να επισκεφθούμε, όπως η Τασμανία, το Καζακστάν και η Νότια Αφρική.

Όνειρό μου [Κat] θα ήταν να επισκεφθώ την Ισλανδία· το τοπίο της μοιάζει εξωπραγματικό.

Η φωτογραφία των The KVB είναι του Γιώργου Κατσανάκη.

Οι The KVB εμφανίζονται ζωντανά την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου στη Θεσσαλονίκη στο Soul Ground Stage (26^ης Οκτωβρίου 104) και το Σάββατο 21 Νοεμβρίου στην Αθήνα στο Gazarte – Ground Stage (Βουτάδων 32-34, Γκάζι).